چندی قبل تصاویری از مسابقات آفرود کشوری منتشر شد که در آن نه تنها امکانات مناسبی در اختیار شرکتکنندگان قرار نداشت، بلکه حتی سکوهای قهرمانی و جام و مدالی هم درنظر گرفته نشده بود!
به گزارش پایگاه خبری جوان خودرو ، به نقل از مجله گزارش بازار خودرو؛
تمام منتقدین به این مهم اشاره داشتند که رشته آفرود یکی از ورزشهای بسیار پرهزینه برای شرکت کنندگان است و برخوردی اینگونه شایسته این ورزش نیست. این درحالی است که طی سالهای اخیر با توجه به تغییر ذائقه بازار، توجه بسیاری از علاقهمندان اتومبیلرانی به بخش آفرود جلب شدهاست. بخصوص که این روزها مردم نشاندادهاند که علاقه ویژهای به خودروهای با قابلیت آفرود دارند. به همین جهت در این نوشتار به بررسی بهینه هزینه های ورود به این ورزش پرداخته ایم.
همین ابتدا باید گفت که کلمه «شاسی بلند» یک اصطلاح بازاری و ویژه بازار ایران است. درواقع در تقسیم بندی جهانی هیچ کلاسی تحت عنوان شاسی بلند نداریم. در اصطلاح بازاری به هر خودروی سواری (غیر کار و تجاری) که ارتفاع آن از سطح زمین کمی بیشتر از سدانهای معمول باشد، شاسی بلند گفته میشود. همانطور که میبینید این اصطلاح بازه بزرگی از کلاسها و سبکهای مختلف خودرویی را شامل میشود. بازهای که در آن انواع خودروهای MPV، کراس اوور، SUV و حتی پیکاپها میگنجند. باید بدانید که از این بین تقریباً تمام SUV ها و تنها برخی از کراس اوورها و پیکاپها قابلیت رفتن به آفرود حتی از نوع سبک را دارند. لذا در همین ابتدا خودروهای MPV مانند سوبا M4، هایما X7، کیا کارنیوال، کیا کارنز و خودروهایی از این دست از رقابت کنار میروند.
تا همین چند سال پیش SUV به خودروهایی گفته میشد که از ساختار شاسی مستقل بهره میبردند، طراحی پنج در بود و دو محور محرک داشتند. این SUV ها عموماً پلتفرمی مشترک با وانتها یا همان پیکاپها داشتند. اما اخیراً تعاریف خودرویی دنیا در این بخش بازار دستخوش تغییراتی شده است و برخی خودروهایی که ساختار شاسی مستقل ندارند نیز SUV نامیده میشوند. البته در بازار ما هنوز نسبت به این تعریف جدید مقاومت شدیدی وجود دارد و فعالین بازار با اصرار شدیدی همچنان همان تعریف قدیمی را از SUV ها میپذیرند. این خودروها همگی توانایی عبور از مسیرهای سخت و چالشی را دارند اما درعین حال معمولاً خودروهایی گرانقیمت، پرمصرف و با استهلاک بالایی هستند.
پیکاپها همان خودروهایی هستند که ما تا قبل از دهه 1380 و حضور نیسان DX آنها را به نام عمومی وانت میشناختیم. جالب است بدانید که خود نام وانت یک کلمه مختص بازار ایران است که از نام یک ون قدیمی نیسان گرفته شدهاست. در هرحال پس از ظهور نیسان DX، بازار ایران با نام پیکاپ آشنا شد و حالا به تمام وانتهای ارتفاع بلند یا به اصطلاح شاسیبلند، پیکاپ گفته میشود. درحال حاضر یکی از شلوغترین و پرتراکمترین کلاسهای بازار صفر کیلومتر کشور، بخش پیکاپهاست. باید بدانید که تنها برخی از انواع پیکاپها تحمل رفتن به آفرودهای سنگین را دارند. حتی داشتن دیفرانسیل دوم نیز لزوماً به معنای آفرودر بودن یک پیکاپ نیست و بسیاری از پیکاپها حتی با داشتن دیفرانسیل دوم، صرفاً برای حمل بارهای سبک و انجام امور معمول تجاری ساخته شده اند.
اصلی ترین تفاوت کراساوورها و SUV ها در ساختار پلتفرم و زیربندی آنهاست. سیستم تعلیق در SUV ها توانایی این را دارد که به خوبی کش بیاید و در تمام طول مسیرهای سخت و تحت هر شرایطی که اتاق خودرو قرار میگیرد، چرخها را روی سطح مسیر نگه دارد. این درحالیست که کراس اوورها بیشتر به حفظ تعادل خودرو، کم کردن حرکت عرضی در پیچها و راحتی سرنشین فکر میکنند. لذا توانمندترین کراس اوورها نیز مناسب برای آفرودهای سنگین نیستند. حتی بسیاری از آنها برای آفرودهای سبک نیز گزینه عاقلانه و به صرفه ای به حساب نمی آیند.
حال که با تعریف و کاربرد انواع و اقسام شاسیبلندها بیشتر آشنا شدیم لازم است بدانید که به ندرت خودرویی وجود دارد که در حالت استاندارد و همانطور که از کارخانه بیرون میآید برای آفرودهای سنگین مناسب باشد. به همین جهت اگر قصد رفتن به آفرودهای نیمه سنگین و سنگین به صورت مداوم و پیوسته را دارید بدون شک باید خودروی خود را به تجهیزات و امکانات آفرودی مجهز کنید. به همین جهت اگر قصد دارید به صورت اقتصادی به این کار بپردازید باید از یک خودروی کارکرده قدیمی استفاده و آن را تجهیز کنید.
برای اینکه بتوانیم یک آفرودر نیمه سنگین اقتصادی داشته باشیم گزینههای مختلفی به عنوان خودرو وجود دارد. یکی از معروفترین، محبوبترین و اقتصادیترین آنها نیسان پاترول است. نیسان پاترول پارس خودرو از اواسط دهه 1360 تا اوایل دهه 1380 در دو شکل سه در و پنج در و تعداد اندکی وانت تک کابین تولید شد. امروزه نمونه های سالم سه در که با موتورهای شش سیلندر یا چهارسیلندر وجود دارند یکی از بهترین گزینه ها برای آغاز حرفه ای آفرود هستند. این خودرو در بازه حدود 700 میلیون تا کمتر از 1 میلیارد و پانصد میلیون تومان در بازار قابل خرید است.
البته اگر اندکی بودجه خرید خودرو را بالاتر ببرید گزینه های جذاب دیگری هم وجود دارند. نیسان رونیز و نیسان پیکاپ DX از جمله انتخابهایی هستند که روی بازه بین 1 میلیارد و دویست میلیون تومان تا کمتر از دو و نیم میلیارد تومان گزینه های بسیار مناسبی هستند. درنظر داشته باشید که در همین بازه های قیمتی خودروهای آمریکایی قدیمی یا خودروهایی مانند پاژن، لندروور، موسو، تویوتا هایلوکس(مدل سالهای قبل از 2002) و غیره وجود دارند که باوجود اینکه به خودی خود جذاب هستند اما در قیاس با پاترول، رونیز و نیسان پیکاپ چندان منطقی و اقتصادی به حساب نمی آیند.
تجهیزات آفرود دقیقاً همان اقیانوسی است که آخر ندارد و افرادی که در این وادی گرفتار میشوند هیچگاه امکانات خود را کامل نمی یابند و هر لحظه در آرزوی تهیۀ تجهیزاتی جدید برای آفرودر خود هستند. گاهی تجهیزات نصب شده روی یک خودروی آفرودر چند برابر اصل آن خودرو قیمت دارد. لذا هرچه سنگینتر، تخصصیتر و حرفهایتر بخواهید به آفرود بپردازید قطعاً به تجهیزات و امکانات ویژهتر و خاصتری نیاز خواهید داشت و این کهکشانی است که تا به حال هیچکس به انتهای آن نرسیده است.
با این وجود برای آغاز یک آفرود نسبتاً حرفه ای به یک سری تجهیزات و اندکی ارتقاء در خودروی خود نیاز دارید. با فرض اینکه یک نیسان پاترول تهیه کرده باشید، شما به یک کیت زیر بندی شامل فنر لول تقویتی با افزایش ارتفاع دو تا سه اینچ، کمک فنر تقویتی گازی یا روغنی، طبق و بوشهای تقویتی و البته لاستیکهای ویژه آفرود نیاز دارید. مجموع هزینه این موارد در بهینه ترین حال ممکن و با هدف یک آفرود نیمه سنگین چیزی بین 80 تا 140 میلیون تومان است. در زمینه تجهیزات نیز حداقل به یک عدد وینچ، یک عدد وافِلبُرد، یک جکِ های-لیفت یا به اصطلاح جک آفرودی، کمپرسور باد، بیل تاشو، چراغهای LED، و GPS نیاز دارید. این تجهیزات نیز در حدود 30تا 60 میلیون تومان برای شما هزینه دربر خواهدداشت.
نتیجه اینکه صرفاً داشتن یک خودروی آفرودر جهت آفرودهای نیمه سنگین در اقتصادیترین پکیج ممکن بین 500 میلیون تومان تا بیش از دو میلیارد تومان هزینه دربر دارد. نکته اینکه اینها هزینه صرفاً داشتن یک آفرودر است. چراکه در هربار آفرود رفتن نیمه سنگین یا سنگین بسیاری از قطعات خودرو نیاز به تعمیرات اساسی یا تعویض پیدا میکند. قطعاتی که درمصرف عادی شاید سالها کار بکنند، زیر بار فشار آفرود سنگین ممکن است به سرعت تخریب شوند. بخشهایی مانند جعبه دنده، دیفرانسیل، قطعات زیربندی، تزئینات بدنه یا داخل اتاق هرکدام ممکن است بعد از یک آفرود سنگین دیگر قابل استفاده نباشند.
همین موارد آفرود را به یکی از سرگرمیهای پرهزینه و البته جذاب تبدیل میکند. لذا انتظار میرود مسئولین فدراسیون اتومبیلرانی هرچه بیشتر به این ورزش بها داده و حال و روز آفرودبازان را بیش از پیش دریابند. یادمان نرود که در زلزله های شدید و برفهای سنگین سالهای اخیر همواره همین آفرود سواران بودند که بدون کمترین چشم داشتی به کمک و یاری هموطنانمان شتافتند و چه رشادتها که نکردند.
دیدگاه خود را بنویسید